„Zawsze chciałem tworzyć muzykę”

Matisyahu - 27- letni, ortodoksyjny Żyd, który wykonuje... reggae. Jakkolwiek szokujące nie byłoby to połączenie, w rodzinnych Stanach Zjednoczonych fani tej muzyki bardzo pozytywnie przyjęli Matisyahu i jest on obecnie jednym z najpopularniejszych reggae-manów!

Kiedy Mathew (Miller – rodzone imię artysty – przyp. MR) stał się Matisyahu?
Miało to miejsce jakieś cztery lata temu, miałem wtedy 22, może 23 lata. Stałem się bardzo religijny, zacząłem rozumieć znaczenie religii, w jakiej zostałem wychowany. Dowiedziałem się, że kiedy Żydzi byli niewolnikami w Egipcie, przy życiu ich kulturę utrzymywał język hebrajski. Stąd tak ważne okazało się dla mnie hebrajskie znaczenie mojego imienia, mające w założeniu reprezentować moją duchowość. W ten sposób chciałem znaleźć się bliżej swojej religii, kultury.

Czy uważasz, że muzyka, którą wykonujesz, służy jakiemuś konkretnemu celowi? Kiedykolwiek próbowałeś przez nią nauczać?
W mojej muzyce bardzo dużą rolę odgrywają słowa, nie da się więc uniknąć formułowania pewnych przesłań czy wyrażania przekonań religijnych. Zazwyczaj w głowie najpierw rodzi mi się temat na dany utwór, a potem powstaje do niego muzyka, która jest jakby uatrakcyjnieniem całej wypowiedzi. Z czasem nabiera równie ważnej wartości.

Czy znasz ludzi, którzy nawrócili się na judaizm słuchając Matisyahu?
Tego nie wiem, wiem natomiast, że cześć z nich stała się dzięki mnie bardziej religijna. Ale to nie jest moim celem, nikogo nie namawiam do swojej religii. Oferuje słuchaczom pewną wiedzę w tym temacie, bo w dzisiejszych czasach ludzie mają bardzo mgliste pojęcie na temat judaizmu. Istotna jest jego historia, nawiązanie do kultury – to jest ta esencja, którą staram się przekazać w jak najmniej tradycyjnej formie. Formie, w której ludzie łatwiej mogą się odnaleźć. A potem samemu zadecydować czy chcą poszerzyć swoja wiedzę w tym temacie.

A skąd decyzja, żeby formą tą była właśnie muzyka reggae?
Nie będzie to może oryginalne, ale do reggae przekonał mnie Bob Marley. Potem byli jeszcze: Sizzla, Buju Banton, Capleton.

Ale co skłoniło cię nie tylko do słuchania, ale i tworzenia reggae?
Zawsze chciałem tworzyć muzykę. To było dla mnie coś zupełnie naturalnego.

Nie ciągnęło cię w stronę heavy-metalu?
W życiu! (śmiech)

Czyli takich niespodzianek na twojej nowej studyjnej płycie nie należy się raczej spodziewać?
Może nie heavy-metal, ale naprawdę wiele różnych wpływów muzycznych można znaleźć na tej płycie. Zawsze lubiłem rocka, hip-hop i inne gatunki. Podobnie jak mój zespół, który w dużej mierze odpowiada za muzykę na nowym albumie. Piosenki te brzmią naprawdę różnie.

Płyta nosi tytuł ‘Youth’. Rozwiń proszę tę myśl.
Tytuł płyty wziął się od tytułu piosenki, która się na niej znajduje. Młodzież (Youth) często się buntuje. I to nie dlatego, że jest zła, ale dlatego, że wyczuwa pewien fałsz czy pustkę w otaczającym ją świecie. Nie wie jak na to zareagować, więc się przeciw temu buntuje. To też część mojej historii – sam przechodziłem dokładnie przez ten sam etap.

Kilka miesięcy temu wydałeś płytę koncertową ‘Live At Stubb’s”. Czyli teraz te same utwory usłyszymy w wersjach studyjnych?
Nie, nowy album zawiera tylko jedną wspólną piosenkę z płytą koncertową. Jest nią ‘King Without A Crown’, który w różnych wersjach promuje oba wydawnictwa. Pozostałe utwory to zupełnie nowe kompozycje.

Zaznaczałeś już znaczenie religii w swoim życiu. Jak łączysz ją z mało religijnym chyba światem show-biznesu?
Judaizm zaleca czytanie Tory, gorliwą modlitwę, ale i posiadanie zawodu. Większość ludzi pracuje od 9 do 17 i mało angażuje się w czytanie Tory. Moja praca jest bardzo absorbująca, jestem w trasie, często koncertuję, ale – zgodnie z zaleceniem Tory – nad wszystko co robię przekładam Boga. Niezależnie czy udzielam wywiadu, tworzę muzykę, podróżuję – wszędzie tu spotyka Boga.

Czy uważasz, że to sprawia, że pracujesz ciężej niż – powiedzmy – gwiazdy muzyki pop?
Nie sądzę. Po prostu wstaję godzinę wcześniej i czas ten poświęcam na modlitwę. Inne gwiazdy w tym czasie uprawiają jogę, albo jeżdżą na rolkach. Każdy ma swój sposób na zachowanie formy.

A czy spotkałeś się kiedyś z opinią, że jesteś ‘szokujący’? Swoim wyglądem odstajesz trochę od typowego wizerunku rastamana..
Na pewno bardziej ‘szokuję’ tu w Europie, niż w Ameryce, gdzie ludzie przychodząc na moje koncertu dokładnie wiedzą, czego mogą się spodziewać. Lubią moją muzykę, są fanami, więc sprawa tam ma się zupełnie inaczej. Ale na początku ludzie autentycznie byli zszokowani widząc na scenie mnie śpiewającego do takiego gatunku muzyki.

I reakcja była głównie pozytywna czy negatywna?
Nie spotkałem się jeszcze z negatywnymi reakcjami.

A co z występami live, a konkretnie z Twoim rzucaniem się w publiczność na koncertach? Wiem, że kiedyś był to nieodłączny fragment twojego występu, ale... podobno to się już skończyło?
Widzę, że plotka już się rozniosła! Tak, to prawda. Oprócz kwestii bezpieczeństwa, religia zabrania mi być dotykanym przez inne kobiety, od kiedy wstąpiłem w związek małżeński. A poza tym zdarzało się, że publiczność mnie... upuszczała. Szczególnie na początku, kiedy na moich koncertach pod sceną nie było jeszcze tak wielu osób.

Jak bardzo przekonujesz do siebie fanów reggae? Sądzisz, że większość twoich fanów przyszła właśnie z tej strony, czy są to ludzie, którzy nigdy wcześniej nie słuchali takiej muzyki?
Jest to na pewno mieszanka obu tych grup. Patrząc na ludzi, którzy przychodzą na moje koncerty w Ameryce, trudno by szukać drugiej tak bardzo zróżnicowanej publiczności. Gdzie indziej zobaczysz rastamana w jarmułce?!

A czy Twoja publiczność – wiemy już, że wybitnie zróżnicowana – różni się od siebie w poszczególnych krajach?
Tak, nie ulega to wątpliwości. Ostatnio dzień po dniu grałem w Londynie i Amsterdamie. Publiczność londyńska była znacznie bardziej religijnie usposobiona. Może dlatego, że Londyn jest po prostu większym miastem?

Czy wyobrażałeś siebie kiedyś jako idola młodzieży?
Przede wszystkim: nie uważam siebie za idola. Samo słowo, mimo że ma też inne znaczenia, określa ktoś, na którego patrzy się z dołu, podziwia jego nieosiągalną doskonałość. A przecież nie powinno się wyznawać żadnych innych bogów niż tego jednego jedynego. Dobrze jest mieć kogoś, kim można się inspirować, wzorować. Ale swoje życie zawdzięczasz Stwórcy, i to jemu należy się największy podziw.

Mówi się, że nie szata zdobi człowieka. Czy dalej uważałbyś się za tego, kim jesteś, gdyby przyszło ci założyć zupełnie inne ubranie?
Na pewno czułbym się mniej komfortowo. Choć miało już miejsce – w klipie do ‘Youth’ mam na sobie sportowy dres Adidasa. Patrząc na to z perspektywy czasu, chyba nie założyłbym go ponownie. Ale wtedy też mówiłem sobie ‘nie szata zdobi człowieka’ i tak jak sam nie oceniam ludzi bo ubraniu, tak samo nie chciałbym być oceniany tak przez nikogo.


Na podstawie materiałów promocyjnych Sony BMG
Maciek Rychlicki