Dawno
żaden polski zespół nie grał tak łagodnego i melodyjnego reggae jak toruński
Paraliż Band. Ich płyta TAKE REGGAE GRAMMY, o której słów kilka zamierzam tu
napisać, to smakowita porcja roots reggae (mojego ulubionego) w najlepszym
wydaniu. Perkusja i rytmika utworów bliska Wailersom, sekcja dęta nasuwa zaś
skojarzenia z tą znaną z Tumbao. Brzmi to na prawdę fajnie, a i wokalista
śpiewać potrafi. Zdarza się jednak, iż przesadnie dbając o melodykę, gubi gdzieś
lekkość i śpiewa jakby to powiedzieć... oazowo. Nie jest to duża wada, ale nie
wszystkim może się podobać. Moje pierwsze spotkanie z Paraliżem (także ich
repertuarem) miało miejsce na Festiwalu Reggae na Piaskach 2005 w Ostrowie.
Wtedy już dostrzegłem (dosłyszałem:) przebojowość ich grania. Potwierdzeniem
owej przebojowości był fakt iż słuchając płyty dzień po imprezie, zdawało mi się
iż .. dobrze znam te utwory. Duża pochwała należy się więc kompozytorom
repertuaru, którzy muzyki nie oparli jedynie na rytmie i ozdobnikach, ale i na
dobrej melodii. Większa część numerów z płyty TAKE REGGAE GRAMMY powstała w
latach 2002-2004, dwa utwory zaś to odświeżone wersje kawałków z poprzedniego
dziesięciolecia ( XX wieku :). Tekstowo jest miło dla ucha. Kilka numerów po
polsku, kilka po angielsku. Angielszczyzna na szczęście na wysokim poziomie.
Moje ulubione utwory to "Reggae Paradise", "Catch Me" i "Let Me Be" - numer z
iście wailersowskim charakterem (na perkusji gra chyba duch Carltona Barreta:).
Świetnie brzmi też "Nie goń" który melodyką i sposobem śpiewania przynosi
skojarzenia z popularną niegdyś NATURĄ (kryshnancki zespół reggae). O
pozostałych utworach też złego słowa powiedzieć nie można. Jest po prostu
przebojowo, melodyjnie i bardzo pozytywnie. Szczerze polecam i namawiam do
zakupu płyty.
Dawno
żaden polski zespół nie grał tak łagodnego i melodyjnego reggae jak toruński
Paraliż Band. Ich płyta TAKE REGGAE GRAMMY, o której słów kilka zamierzam tu
napisać, to smakowita porcja roots reggae (mojego ulubionego) w najlepszym
wydaniu. Perkusja i rytmika utworów bliska Wailersom, sekcja dęta nasuwa zaś
skojarzenia z tą znaną z Tumbao. Brzmi to na prawdę fajnie, a i wokalista
śpiewać potrafi. Zdarza się jednak, iż przesadnie dbając o melodykę, gubi gdzieś
lekkość i śpiewa jakby to powiedzieć... oazowo. Nie jest to duża wada, ale nie
wszystkim może się podobać. Moje pierwsze spotkanie z Paraliżem (także ich
repertuarem) miało miejsce na Festiwalu Reggae na Piaskach 2005 w Ostrowie.
Wtedy już dostrzegłem (dosłyszałem:) przebojowość ich grania. Potwierdzeniem
owej przebojowości był fakt iż słuchając płyty dzień po imprezie, zdawało mi się
iż .. dobrze znam te utwory. Duża pochwała należy się więc kompozytorom
repertuaru, którzy muzyki nie oparli jedynie na rytmie i ozdobnikach, ale i na
dobrej melodii. Większa część numerów z płyty TAKE REGGAE GRAMMY powstała w
latach 2002-2004, dwa utwory zaś to odświeżone wersje kawałków z poprzedniego
dziesięciolecia ( XX wieku :). Tekstowo jest miło dla ucha. Kilka numerów po
polsku, kilka po angielsku. Angielszczyzna na szczęście na wysokim poziomie.
Moje ulubione utwory to "Reggae Paradise", "Catch Me" i "Let Me Be" - numer z
iście wailersowskim charakterem (na perkusji gra chyba duch Carltona Barreta:).
Świetnie brzmi też "Nie goń" który melodyką i sposobem śpiewania przynosi
skojarzenia z popularną niegdyś NATURĄ (kryshnancki zespół reggae). O
pozostałych utworach też złego słowa powiedzieć nie można. Jest po prostu
przebojowo, melodyjnie i bardzo pozytywnie. Szczerze polecam i namawiam do
zakupu płyty.