|
|
|
|
START
Copyright: PiotRAS |
BLACK UHURU
Dyskografia: Love Crisis - 1977, Showcase - 1979, Sinsemilla - 1980, Black Sounds Of Freedom - 1981, Black Uhuru - 1981, Red - 1981, Chill Out - 1982, Tear It Up - Live - 1982, Anthem -1983, Dub Factor -1983, Reggae Greats: Black Uhuru - 1985, Brutal - 1986, Positive - 1987, Positive Dub - 1988, Now - 1990, Now Dub - 1990, Iron Storm - 1991, Iron Storm Dub - 1992, Mystical Truth Dub - 1992, Strongg Dub - 1994. |
|
Pojawili się w 1975 roku jako UHURU, co w języku Swahili oznacza "wolność". W pierwszym składzie: Duckie Simpson, Don McCarlos i Garth Dennis, nagrali wersję standardu rhythm'n'bluesowego pt. Folk Song dla wytwórni Dynamics. Niedługo potem trio rozpadło się po odejściu Dennisa do "Wailing Souls" i decyzji Dona Carlosa o podjęciu solowej kariery. Duckie Simson namówił do udziału w grupie Michaela Rosa, znanego ze swego solowego przeboju “Guess Who's Coming To Dinner”, który nawiązywał do popularnego filmu o tym samym tytule. Rose stał się głównym wokalistą w zespole i wraz z Simpsonem oraz dokoptowanym z "The Joys" Errolem Nelsonem. nagrali własną wersję pieśni Boba Marleya “Natural Mystic”, oraz własny utwór “I Love King Sellasje”. Od tego czasu oddanie sprawie Rastafari stało się nieodłączną częścią twórczośi "Black Uhuru". Po odejściu Nelsona jego miejsce zajęła Sandra "Puma" Jones, rodowita Amerykanka z Harlemu, którą im zarekomendował sam Ras Michael. Natychmiast przystąpili do nagrywania własnego materiału na płytę “Showcase”, na której znalazły się takie utwory jak “Abortion”, “Guess Who's Coming To Dinner” i “General Penitentiary”, jednocześnie rozpoczynając niezwykle owocną współpracę z tytanami jamajskiej sceny muzycznej, duetem "Sly and Robbie" W 1980 roku podpisali. kontrakt z wytwórnią Island, Chrisa Blackwella, wydając w niej płytę “Sinsemilla”, którą wielu krytyków uważa za największe z dotychczasowych osiągnięć grupy. Wykrystalizował się na niej idiomatyczny styl "Black Uhuru", zarówno muzyczny jak i tekstowy. Rzadko do tej pory doceniana Puma Jones doczekała się pochlebnych ocen u słuchaczy i krytyków. Ich kariera rozwijała się aż do 1985 roku, znaczyły ją pełne sale koncertowe, tysiące sprzedanych płyt i pozycja klasyka gatunku nie tylko w Europie, ale i praktycznie na całym świecie. W 1985 roku odchodzi Michael Rose, a do zespołu zostaje przyjęty nowy leader Junior Reid. Wspólnie z duetem "Sly and Robbie" wydaje płyty “Brutal” i “Brutal Dub” oraz “Positive” i “Positive Dub”. Wydaje się jednak, że trio nie potrafi odrodzić śię bez dawnego leadera i duszy zespołu - Michaela Rose, który nagrywa solowe płyty i koncertuje z powodzeniem z własnym zespołem, lub gościnnie w innych.