- - - - - - - - - - - - -
RRR.COM.PL
Strona Główna
Reggae Newsy
Koncerty
Fotorelacje
Recenzje
Forum RRR
- - - - - - - - - - - - -
ARTYŚCI
Polska
Świat
- - - - - - - - - - - - -
ENCYKLOPEDIA
Reggae Słownik
Reggae Rastafari
Bob Marley
Dready
Jamajka
Etiopia
Bębny
Czytelnia
- - - - - - - - - - - - -
SERWIS
Nasze Patronaty
Youtube RRR
Redakcja RRR
Napisz do nas
Reklama
Polecane Strony
- - - - - - - - - - - - -

RRR.COM.PL
Copyright:
PiotRAS & Izabella

Tiken Jah Fakoly to jak pisze o nim francuska prasa „rzecznik ludu stawia za punkt honoru przypominanie nam majestatycznego dziedzictwa krajów afrykańskich, wraz z szacunkiem dla pewnych ludzkich wartości, które nie są już dłużej akceptowane w naszych krajach.” Pochodzi z Wybrzeża Kości Słoniowej, jest członkiem plemienia Malinke, potomkiem legendarnego wojownika Fakoly Koumba Fakoly Daaba oraz należy do rodu griotów (bardów, w których rękach leży odpowiedzialność za przekazywanie tradycji, opowieści i legend o plemieniu w postaci śpiewanych opowieści). Prezentuje w swej twórczości jedyną w swoim rodzaju mieszankę rytmów reggae z brzmieniami afrykańskimi, w połączeniu z charakterystycznym i rozpoznawalnym wokalem. Tworzy muzykę, jak sam określa " budzącą sumienia", czyli zaangażowaną społecznie i politycznie, mającą na celu ukazanie oraz walkę z niesprawiedliwościami i nierównościami, których jest świadkiem każdego dnia czy to na ulicach swojej ojczyzny, czy też Francji, gdzie obecnie mieszka. Muzykę reggae odkrył w młodym wieku, a ze swoim pierwszym zespołem Djelys założonym około 1987 roku, szybko zdobywa popularność na lokalnej scenie muzycznej, by wkrótce stać się jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci na światowej scenie reggae. Na swoich albumach Mangercratie (Foodocracy – 1996), Cours d’Historie (History Lesson – 1999), La Caméléon (The Cameleon – 2000), Francafrique (Franceafrica – 2002) i Coup de Gueule (Yell – 2004) rzucił światło na zawiłość politycznej i społecznej sytuacji, używając prostego i bezpośredniego języka. Zaatakował polityków, którzy wzniecają etniczną nienawiść, tych, którzy dbając o własne korzyści propagują system „Franceafrica” (szerzący się handel pomiędzy osobami dobrze poinformowanymi, kiedy reszta populacji głoduje) i tych, którzy siedzą po szyję w korupcji. Jego trafność, zuchwałość i wytrwałość szybko sprawiła, że jego nazwisko stało się powszechnie znane, zarówno na ojczystym Wybrzeżu Kości Słoniowej, jak i w pozostałej części francuskojęzycznej Afryki, gdzie stał się ważną osobistością. We Francji jego albumy Francafrique i Coup de Gueule stały się złote i w 2003 roku wygrał nagrodę Victorie de la Musique. Jednakże jego popularność zjednała mu także kilku nieprzejednanych wrogów.
W 2002 roku, kiedy sytuacja na Wybrzeżu Kości Słoniowej stała się niestabilna oraz wzrosły znacznie nastroje ksenofobiczne wobec przedstawicieli innych plemion, nacji, życie Tikena było kilkakrotnie zagrożone i został zmuszony do emigracji. Przeniósł się do Bamako w Mali, ojczystego regionu jego przodków z ludu Mandingo i tam zaczął odbudowywać swoje życie. Ze względu na głoszone poglądy polityczne w 2007 roku prezydent Senegalu uznał go za persona non grata na terenie swojego kraju.
Tiken Jah Fakony często angażuje się we wspólne projekty z różnymi muzykami. Nagrywał ze Steel Pulse na African Holocaust, Didier Awadi: Stoppez les criminels, Riké: Airt Frais, Bernard Lavilliers: Carnets De Bord, Amadou & Mariam: Dimanche À Bamako czy Dub Incorporation Diversité, and on Tata Pound: Cikan . W duecie z Akonem, amerykańskim raperem senegalskiego pochodzenia, Tiken składa hołd wszystkim swoim braciom z getta, którzy są uwikłani w konflikty nie ze swojej winy, od Iraku do Somalii. Dzisiaj Afrykańczyk jest także rozdarty pomiędzy tradycją a nowoczesnością. Tiken atakuje średniowieczne zwyczaje wymuszonego małżeństwa (Ayebada) i okaleczeń seksualnych (Non à l`Excision – No to Excision). W jego głosie zawsze słychać nutę smutku, ale (i jest to jeden z cudów reggae) jest to waleczny smutek: niestrudzony i ostatecznie pełen nadziei. L`African został nagrany w studio, które Tiken otworzył w Bamako i nazwał H. Camara po aktorze z Wybrzeża Kości Słoniowej, z którym przebywał w początkowym etapie swojej kariery i który został później zamordowany przez szwadrony śmierci. Po raz pierwszy muzycy towarzyszący mu w tournèe pracowali razem studio, to wydarzenie miało charakter wyjątkowo symboliczny, ponieważ grupa składa się z mieszkańców: Wybrzeża Kości Słoniowej, Beninu, Karaibów i Republiki Zielonego Przylądka, jak również kilkoro artystów francuskich. Zachwycający futurystyczny dotyk „korzeni”, sprawia, że L`African jest jak dotąd zarówno najbardziej tradycyjnym, jak i najbardziej współczesnym albumem artysty . Tą równowagę zawdzięcza zarówno włączeniu programowania hip – hopowego i użycia sampli (Yèyè w Non à l`Excision Geoffrey`a Oreymy) jak i dodatku instrumentów Mandingo (w utworze Ma Côte d`Ivoire – My Ivory Coast występuje Toumani Diabatè muzyk grający na korze). Zaśpiewana z rodakiem Betą Simonem Ma Côte d`Ivoire niesie przekaz pojednania, budując most pomiędzy dwoma stronami, dwoma grupami etnicznymi, dwoma żalami. Ze swoją obietnicą powrotu i jedności, jest to akt wiary dla przyszłości dzisiejszego bohatera.

DYSKOGRAFIA
1993: Les Djelys(Wybrzeże Kości Słoniowej)
1994: Missiri (Wybrzeże Kości Słoniowej)
1996: Mangercratie (Wybrzeże Kości Słoniowej)
1999: Cours d'histoire (Wybrzeże Kości Słoniowej)
2000: Le Caméléon (Wybrzeże Kości Słoniowej)
2002: Françafrique (złoty album)
2004: Coup de gueule(złoty album)
2005: Africa wants to be free, (składanka)
2007: L'Africain (złoty album)
2008: Live in Paris DVD

INFO: materiały prasowe OSTRÓDA REGGAE FESTIWAL