START


MUZYKA





RASTA i REGGAE







BOB MARLEY





INNE

Copyright: PiotRAS

STEEL PULSE od czasu założenia w 1975 roku eksplorował już wiele różnych stylów muzyki, ale jeśli spojrzymy na to od strony przekazu – ten brytyjski zespół reggae z nagrodą Grammy na swym koncie wciąż pozostaje bliski swym korzeniom. Grupa jest wciąż tak samo zdecydowana by walczyć z niesprawiedliwością, edukować masy i promować pozytywne myślenie, posługując się do tego podnoszącą na duchu muzyką. STEEL PULSE powstał w dzielnicy Handsworth w Birmingham a założycielami byli David Hinds (główny wokal, gitara), Basil Gabbidon (gitara prowadząca, wokal) oraz Ronnie McQueen (bass). Ronnie nazwał zespół „Steel Pulse” od imienia znanego konia wyścigowego. Co zaskakujące, na początku swojego istnienia kluby karaibskie w środkowej Anglii odmawiały im występów obawiając się ich rastafariańskich poglądów. Prawdziwa historia Steel Pulse rozpoczęła się więc od koncertów z brytyjskimi grupami punk jak Generation X, XTC czy The Stranglers w ramach ruchu Rock Against Racism. Następnie wystąpili jako support na trasie Burning Spear i przyciągnęli w ten sposób na siebie uwagę Island Records, którzy wydali ich debiutancki album „Handsworth Revolution” - do dziś uważany za jedną z największych pereł w historii brytyjskiego reggae. Po trzech pierwszych albumach przeszli pod skrzydła Electra, najpierw wydając wysoko oceniany „Earth Crisis”, ale niestety potem, poddając się presji wytwórni, zmienili swój styl w kierunku pop reggae. „State Of Emergency” oraz „Rastafari Centennial” nagrany na żywo w Elysee Montmarte w Paryżu były albumami nagranymi już dla MCA. Steel Pulse zawsze brał sobie swoje sprawy do serca. W 1992 roku wytoczyli w sądzie sprawę o jednomilionowe odszkodowanie od Nowojorskiej Komisji Transportu Taksówkowego. Powodem było regularne odmawianie przez taksówkarzy przewozu czarnych i rastafarian. Ta sprawy sądowa przyczyniła się również do nakręcenia teledysku „Taxi Driver”, w którym gościnnie pojawiają się takie osoby jak ksiądz Al Sharpton, Jay Leno, Branford Marsalis, C. Thomas Howell, Robert Townsend oraz nieżyjący już Tony Johnson, inspiracja Sunsplash.

„Nie możemy ot tak po prostu zignorować politykę z tego powodu, że każde życie i dusza, które narodziły się na Ziemi, są na pewnym poziomie polem politycznego manewru dla kogoś” – wyjaśnia Hinds. „Jeśli chodzi o aspekt bardziej duchowy, naprawdę budująca może być konfrontacja rzeczywistości – ona tam jest. Współpracujemy z pozytywnymi duchami. Oznacza to odstawienie broni, narkotyków oraz wszystkich rzeczy, które są chorobami społecznymi – szczególnie obecnie wśród czarnej społeczności.”

Międzynarodowa popularność zespołu miała swoje uwieńczenie w postaci nagrody Grammy przyznanej za album „Babylon The Bandit” oraz nominacji za płyty „Earth Crisis”, „Victims”, „Rastafari Centennial” oraz „Rage & Fury”. Reżyser Spike Lee spotkał Steel Pulse na ich koncercie charytatywnym na rzecz jamajskich ofiar huraganu Gilbert w Waszyngtonie. Efektem spotkania była kompozycja Davida „Can’t Stand It”, umieszczona na ścieżce dźwiękowej najsłynniejszego obrazu Spike’a „Do The Right Thing”. Do składu Steel Pulse na scenie dołączali gościnnie tak różni artyści jak Steve Wonder czy The Stranglers. Występowali na żywo u boku takich gwiazd jak między innymi Bob Marley & the Wailers, Peter Tosh, Sting, Inxs, Santana, Robert Palmer, Herbie Hancock i Bob Dylan. Jako pierwszy zespół reggae wystąpili na zaproszenie administracji prezydenta Clintona w trakcie uroczystości inauguracyjnych w Waszyngtonie. W roku 1994 zespół był headlinerem ogromnych imprez muzycznych, wliczając w to amerykańską trasę Reggae Sunsplash, Japanslpash, Reggae on the River Festival w północnej Kalifornii oraz wspaniałą trasę po Ameryce Południowej. Po wielkim tournee na Karaibach w 1995 roku, w styczniu 1996 wystąpili obok m.in. Page’a i Planta, The Cure, Smashing Pumpkins i Aswad na prestiżowych festiwalach Hollywood Rock Festivals w Rio de Janeiro i Sao Paulo. Potem w tym samym roku wydali album „Rastanthology”, po którym nastąpił nominowany do Grammy w 1997 roku „Rage & Fury”. W grudniu 1998 roku powrócili do Afryki po 15 latach od czasu, kiedy grali na Wybrzeżu Kości Słoniowej.

Hinds zauważa: „Wspaniale bylo to zobaczyć, było to wręcz ekstatyczne moralne doładowanie, wprowadzające wiele energii w nasze życie”. 

W 1999 roku byli głównym artystą światowej trasy koncertowej Spirit of Unity Tour a w sierpniu wydali swój drugi album koncertowy „Living Legacy” (Tuff Gong International), zarejestrowany na żywo w Paryżu, Holandii i Puerto Rico. Po siedmiu długich latach milczenia, w 2004 roku Steel Pulse powrócił w pięknym stylu z naładowanym mocnym politycznym przekazem albumem „African Holocaust” (RAS/Sanctuary Records). Uzyskał on nominację do Grammy jako najlepszy album reggae. Na płycie jako goście pojawili się Damian "Junior Gong" Marley ("No More Weapons), Capleton ("Blazing Fire") i Jukie Ranks ("Born Fe Rebel"). Wydanie płyty wsparte było tournee po USA celebrującym 30-lecie powstania grupy. Zagrali na wszystkich kluczowych amerykańskich festiwalach reggae, docierając na produkowany na Jamajce przez Morgan Heritage Festiwal East Fest 2004.

„Ten album obejmuje swą treścią wszystkie wymiary sytuacji, w jakich znajdowała się czarna diaspora od czasów niewolnictwa po współczesność” – wyjaśnia główny wokalista i autor piosenek David Hinds. 30 lat po swoim pierwszym występie Steel Pulse wciąż z dobrym skutkiem nadaje swe mocne społeczno-polityczne komunikaty o kwestiach rasowych, społecznej niesprawiedliwości, wojnie i destrukcji środowiska naturalnego.