DJEMBE (wym. dżembe’) to pochodzący z Zachodniej Afryki (Gwinea, Mali, Burkina Faso) bęben monolitowy o kształcie kielicha. Wynaleziony został około XII - XIII w. naszej ery. Jego korpus wykonany jest z wydrążonego pnia drzewa. Na jego górną krawędź naciągnięta jest skóra zwierzęca (tradycyjnie kozy lub gazeli). Jest ona naciągana za pomocą charakterystycznego systemu zaplotu linki. DJEMBE to bęben dzięki swej budowie uniwersalny. Można wydobyć z niego dźwięki o ekstremalnie różnych właściwościach od niskiego, głębokiego basu do wysokiego, ostrego slapu. W Afryce zachodniej grę na djembe doprowadzono do rangi prawdziwej sztuki perkusyjnej. Afrykańczycy są autentycznymi wirtuozami nazywanymi “mogobalu”. W stosunku do wirtuozów bębna afrykańskiego używa się też często nazwy “djembefola” - dosłownie wyraz ten oznacza “człowiek grający na djembe”. Tą funkcję pełnił przeważnie czarownik (djeliba).

BONGOSY to instrument kubański, składający się z dwóch na stałe z sobą połączonych bębenków o jednakowej wysokości korpusu i różnych średnicach. Korpus oryginalnych bongosów wykonany jest z klepek drewnianych, a jednostronnie naciągniętą membranę stanowi skóra kozła. Korpus ma kształt walca lub stożka ściętego. Wysokość korpusu wynosi od ok. 14 do 20 cm, średnica mniejszego bębenka 12-15 cm, większego 16-20 cm. W ludowych instrumentach skóra przybita była do korpusu gwoździami. Aby ją odpowiednio naciągnąć, podgrzewano ją przed użyciem. Współczesne bongosy zaopatrzone są w metalową obręcz i śruby naciągowe, pozwalające na regulację napięcia membrany.

Na bongosach gra się palcami, siedząc i trzymając instrument między kolanami. Mniejszy bębenek powinien znajdować się z lewej, a większy z prawej strony grającego. Jeśli bongosy obsługiwane są przez muzyka grającego równocześnie na innych instrumentach perkusyjnych, umieszcza się je na specjalnym statywie. Często bongosy wchodzą w skład zestawu perkusyjnego, perkusista gra wówczas na nich pałkami. Bongosy pobudzane pałkami, pozbawione są charakterystycznego i różnorodnego brzmienia, jakie produkuje instrument pobudzany palcami.

DUNDUNY to bębny basowe pochodzące z Gwinei. Wyróżniamy trzy rodzaje: dunduba, sangban i kenkeni. Każdy z nich ma osobną funkcję. Kenkeni jest rodzajem metronomu, dostarcza stałego pulsu wzbogacając jednocześnie melodie o najwyższe partie. Sangban gra rytm podstawowy. Wariacje od tej podstawowej linii nawiązują dialog z innymi bębnami: dunduba i djembe. Dunduba to bęben najniżej brzmiący, jest on również największym z dundunów. Do XIII wieku był on w Zachodniej Afryce bębnem solowym, nawiązywał dialog z muzyką pozostałych instrumentów jak i z krokami tańca. Tradycyjnie każdemu z wyżej wymienionych bębnów towarzyszy obsługiwany przez jednego muzyka dzwonek.

TABLA-BAYAN to instrument złożony z dwóch bębnów – Tabli i Daggi, zwanych też ze względu na ręce którymi się na nich gra dayan (prawa) i bayan (lewa). Najczęściej spotykana nazwa to jednak kombinacja dwóch powyższych, czyli Tabla-Bayan, albo w skrócie po prostu Tabla (tah-blah). Bębny te są obiektywnie uznawane za najbardziej złożone z rodziny membranofonów na świecie. Podczas gdy djembe ma trzy podstawowe dźwięki, tabla ma ich aż dziewięć, kolejne trzy ma bayan, a ilość kombinacji granych na dwóch bębnach daje sumę ok. 30 podstawowych dźwięków. Tabla tradycyjnym instrumentem indyjskim. Jego początki datuje się na okres Wedyjski, czyli ok. 1500 p.n.e.; obecny kształt tabli pochodzi z XIV wieku. W muzyce klasycznej tabla przypisana jest do taali (cyklu rytmicznego), ale potrafi też zajmować miejsce w raadze (skali melodycznej), np. poprzez Tabla Tarang (strojenie wielokrotne). Rytmy na table nie zamykają się w taktach ograniczonych metrum, ale oparte są na kolejnych jednostkach subordynacji, takich jak matra, vibhag (bhari / khali), tall oraz avartan. Dodatkowo zwiększając tempo (layakari) na podwójne (dugun) nie liczymy wcale szybciej, tylko w tym samym tempie zamieszczamy dwa razy więcej uderzeń w każdej matrze.

DARBUKKA (inna nazwa to doumbek; składnia słów 'doum' i 'bek', które tradycyjnie były używane do oznaczenia dwóch podstawowych brzmień tego bębna.) to instrument z grupy membranofonów o kielichowym kształcie, z naciągiem wykonanym ze skóry rybiej bądź cienkiej koziej. Tradycyjny naciąg obecnie zastępowany jest platykiem naciąganym śrubami do metalowego korpusu, często obłożonego różnymi ozdobami. Podczas grania instrument opieramy na biodrze i trzymamy pod pachą w pozycji poziomej. Podczas gry obie ręce są zajęte, więc dla ułatwienia trzymania bębna mocuje się specjalne pas.

TRZY PODSTAWOWE DŹWIĘKI WYDOBYWANE Z DJEMBE:

BAS
Jest najniższym dźwiękiem. Aby zagrać bas należy uderzyć w samym środku lub trochę bliżej naciągu instrumentu, płasko, całą ręką. Musi ona natychmiast odbić się, bo inaczej dźwięk zostanie stłumiony. Nie ma konkretnych zależności jak powinien wyglądać basowy bęben. Jednak wśród producentów większość opowiada się za tzw. rezonansem Helmholza. Jest to ściśle opisane matematycznie połączenie walca z kulą (czyli nóżki i kielicha). Zwężenie lub rozszerzenie otworu łączącego nóżkę z kielichem może obniżać lub podwyższać dźwięk. Oczywiście rodzaj dźwięku zależy też od innych parametrów bębna.

TON OTWARTY
Ton - uderzenie zwane również otwartym lub tenorem. Aby wydobyć ton należy uderzyć wszystkimi czterema palcami, wyprostowaną dłonią w krawędź bębna, jednak w membranę uderzają jedynie palce (czasem również poduszki u ich nasady) nie cała ręka jak przy basie. Dość trudne jest utrzymanie palców jako jednej płaszczyzny, żaden palec nie może wystawać lub być schowany za inne. Muszą one jednocześnie uderzyć. Przy graniu tonu należy odciągnąć kciuk od reszty dłoni. Pozwala to na kontrolowanie usztywnienia dłoni i chroni przed kontuzją kciuka przy zderzeniu z obręczą i krawędzią. Długość i nachylenie wewnętrznych ścianek nóżki i szerokość otworu u podstawy kielicha jest odpowiedzialna za rezonans. Wysokość dźwięku zależy od szerokości otworu u podstawy i głębokości kielicha. Najlepiej aby bęben był skonstruowany tak, żeby ton brzmiał mocno, ale bardzo krótko.

SLAP
Najwyżej brzmiącym uderzeniem na djembe jest slap. Gra się go podobnie jak ton, jednak ręka jest wygięta w lekki łuk, a palce są lekko rozwarte. Wygięcie ręki powinno być bardzo małe, spowodowane jest ono tylko częściowym zluzowaniem mięśni, które prostowane się przy graniu tonu. Nie należy wyginać ręki na siłę. Podczas grania to nadgarstek ciągnie całą dłoń, która pozostaje nieco w tyle za nim. Opuszki palców pierwsze stykają się z membraną. Dłoń się zatrzymuje a palce z rozpędu dolatują do membrany i szybko się odbijają. Palce uderzają w membranę, ale właściwie uderzenie koncentruje się na opuszkach palców. Za wysokość brzmienia tonu odpowiada głębokość dolnej części kielicha oraz jego krzywizna. Choć w dużej mierze jest ona również związana z grubością skóry.